Vlastimil Hofman, DZIECIĘCA MELODIA, ok. 1909

47,8 x 77,5cm - olej, płótno

Na odwrocie p.g. napis (czarną farbą): Vlastimil | Hofman

 

Dziecięca melodia Wlastimila Hofmana to dzieło, które zasługuje na szczególną uwagę, zarówno ze względu na tematykę, jak i znakomity warsztat malarski. Obraz powstał we wczesnym okresie twórczości artysty – już po ukończeniu krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych i studiów w Paryżu, kiedy Hofman zaczynał odnosić pierwsze sukcesy artystyczne.

Kompozycja wyróżnia się mistrzowskim warsztatem i fakturowością, charakterystyczną dla tego okresu jego malarstwa. Z czasem powierzchnia malarska ulega wygładzeniu a gama barwna jego płócien rozjaśnieniu, jednak w Dziecięcej melodii wciąż dominuje intensywność i ekspresja właściwa młodopolskiej estetyce.

Wlastimil Hofman, znany z duchowości i liryzmu swoich obrazów, w szczególny sposób upodobał sobie temat dzieciństwa. Choć artysta nie posiadał własnych dzieci, to w jego twórczości portrety dzieci zajmują miejsce wyjątkowe – są nie tylko realistycznym zapisem wyglądu młodych modeli, ale przede wszystkim metaforycznym obrazem czystości, niewinności, ale często też duchowego pierwiastka ludzkiej natury. Hofman portretował dzieci w sposób pełen czułości i skupienia.

Jego modele często mają spokojne, zamyślone twarze, a ich spojrzenia zdają się sięgać dalej niż tylko w codzienną rzeczywistość. Artysta pokazuje je jako istoty obdarzone szczególnym, rozwiniętym ponad wiek, zrozumieniem świata. W dzieciach Hofman widział nadzieję i prawdę, której często brakowało w świecie dorosłych. Jego malarstwo, choć zakorzenione w estetyce symbolizmu i Młodej Polski, zachowuje uniwersalny przekaz – wrażliwość na ludzkie emocje, kruchość życia i potrzebę piękna. Dziecięce portrety to nie tylko wyraz zachwytu nad młodością, ale także przypomnienie o duchowym wymiarze istnienia, który przez całe życie wplatał w swoją twórczość.

Hofman nie ukazał w tej kompozycji dzieci w banalny czy sentymentalny sposób, lecz namalował je z wielką czułością i szacunkiem. Jego bohaterowie mają poważne, zamyślone twarze, które zdają się zdradzać zadumę i głębię przekraczającą ich wiek. To nie beztroscy mali bohaterowie codzienności, lecz istoty na pograniczu dwóch światów – wieku niewinności i powagi dorosłości.

Wlastimil Hofman / Vlastimil Hofmann (Praga 1881 - Szklarska Poręba 1970) studiował w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych - początkowo pod kierunkiem Floriana Cynka, później także u Jana Stanisławskiego, Leona Wyczółkowskiego i Jacka Malczewskiego. W latach 1899-1902 uczył się jeszcze u Jeana Léona Gérôme’a w paryskiej École des Beaux-Arts. W czasie I wojny światowej przebywał w Pradze i w Paryżu; od 1920 stale mieszkał w Krakowie. Dużo wystawiał; należał do wielu stowarzyszeń twórczych - był współzałożycielem „Grupy Pięciu” (1905) i „Grupy Zero” (1908), członkiem Związku Artystów Czeskich „Manes”, a od 1911 członkiem Tow. Artystów Polskich „Sztuka”. W czasie II wojny światowej poprzez ZSRR i Turcję przedostał się do Jerozolimy, skąd w roku 1946 wrócił do Krakowa. Od roku 1947 stale mieszkał w Szklarskiej Porębie. Hofman malował przede wszystkim fantastyczno-symboliczne kompozycje o motywach ludowych oraz sceny rodzajowe, portrety i pejzaże. Jego obrazy mimo bliskich analogii i powiązań ze sztuką Malczewskiego odznaczają się zawsze indywidualnym charakterem, stylem i nastrojem.