Julian Fałat, DOLINA BOLECHOWICKA, 1905

54,0 x 98,0cm - akwarela, papier sygn. l.d.: J. Fałat 905

 

Proweniencja:

Obraz pochodzi z kolekcji Zygmunta Ziembickiego. Informacje o kolekcjonerze przy poz. nr 21.

 

Obraz wzmiankowany i reprodukowany:

– Tadeusz Z. Bednarski, Krakowskim szlakiem Juliana Fałata, wyd. Secesja, Kraków 2005, s. 183-185.

 

W kręgu tematyki krakowskiej trudno nie wymienić pejzażowej akwareli z 1905 r. Dolina Bolechowicka. Obraz posiada piękne malarsko rozwiązanie przy pomocy światłocienia i naturalnego układu skał. (...) Jest to jedno z ciekawszych rozwiązań kompozycyjnych w twórczości artysty, gdzie układy przekątnych podpowiedziało ukształtowanie terenu. Pięknego terenu południowo-wschodniej części Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej.

Tadeusz Z. Bednarski

Julian Fałat (Tuligłowy [okręg lwowski] 1853 - Bystra k. Bielska 1929) - malarz i pedagog - jeden z najwybitniejszych artystów polskich okresu przełomu XIX i XX wieku, członek polskich i europejskich stowarzyszeń twórczych oraz Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych w Berlinie, wielokrotnie odznaczany medalami na wystawach międzynarodowych. Studiował malarstwo u Władysława Łuszczkiewicza i Leona Dembowskiego w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie (1868-71 i 1881) i w Akademii Sztuk Pięknych w Monachium u Alexandra Strähubera i Johana Leonhardta Raaba (1877-80). Po studiach spędził kilka miesięcy w Rzymie, w 1884 był w Paryżu i w Hiszpanii, a w 1885 odbył podróż morską dookoła świata. W 1886 podczas polowania u ks. Radziwiłłów w Nieświeżu poznał późniejszego cesarza Niemiec Wilhelma II - dla którego następnie w latach 1886-95 pracował w Berlinie jako malarz nadworny. W latach 1894-96 współpracował z Wojciechem Kossakiem przy panoramie Berezyna. W 1895 został powołany na stanowisko dyrektora Szkoły Sztuk Pięknych w Krakowie, w której gruntownie zreformował system nauczania, przekształcając tę uczelnię w nowoczesną Akademię Sztuk Pięknych (r.1900). Do roku 1910 był rektorem Akademii; po przejściu na emeryturę osiadł w miejscowości Bystra k. Bielska. Znakomity akwarelista, malował także olejno. We wcześniejszym okresie tworzył w konwencji realistycznej, z czasem rozjaśnił i wzbogacił paletę, a w akwarelach wprowadzał rozlewną plamę barwną. Zasłynął jako malarz scen myśliwskich rozgrywających się najczęściej w zimowej scenerii; malował też pejzaże, wiejskie sceny rodzajowe, portrety, widoki miejskie.