drzeworyt, papier, 24x15,5 cm; napisy w jęz. japońskim, na marginesach z sygnaturą artysty
Drzeworyt z serii „Hobun gafu”, wydanej w 1890 (Meiji 23) w Kioto przez Tanakę Jihē. Analogiczna seria znajduje się w kolekcji National Museum of Asian Art Smithsonian Institution w Waszyngtonie oraz w British Museum w Londynie.
Seria „Hobun gafu” została opublikowana 1890 r. i składa się z 37 prac. Te piękne drzeworyty przedstawiają ptaki, owady i ryby w ich naturalnym środowisku, wśród drzew, roślin, w wodzie, o różnych porach roku. Uważnie obserwowane i narysowane bogatą kaligraficzną kreską, grafiki te są doskonałym przykładem kacho-e, zostały wykonane w czerni z odcieniami szarości, brązu i czerwieni. Na uwagę zasługuje mistrzowskie przedstawienie kwitnących kwiatów wiśni, jabłoni czy magnolii.
Kikuchi Hobun (1862-1918) to jeden z "Wielkiej Czwórki" uczniów Kōno Bairei. Urodził się w 1862 roku w rodzinie kupca sprzedającego prace kaligraficzne i malarskie, a także zajmującego się montażem obrazów. Sztuki zaczął uczyć się w Osace pod okiem Shigeno Hōen. W wieku 21 lat został uczniem Kōno Bairei w Kioto. Wkrótce stał się wybitnym malarzem, uzyskując tytuł jednego z czterech najlepszych uczniów Bairei wraz z Takeuchi Seihō, Taniguchi Kōkyō i Tsuji Kakō. Ci czterej uczniowie tworzyli nowoczesną scenę artystyczną Kioto i unowocześnili japońskiego malarstwo przełomu XiX i XX w. Hobun się głównie obrazami ptaków i kwiatów, został również powszechnie uznany za mistrza malarstwa kwiatów kwitnącej wiśni. Pod koniec 1894 roku nauczał w Miejskiej Szkole Sztuk Pięknych i Rzemiosła w Kioto, a jego status w świecie sztuki był ugruntowany. Odegrał znaczącą rolę jako autorytet świata sztuki będąc jurorem na pierwszej wystawie Bunten w 1907 roku Angażował się w kształcenie i wspieranie młodszych pokoleń malarzy. Uczniowie, którzy studiowali pod kierunkiem Hōbuna, to między innymi Kawakita Kahō, Yamada Kōun, Kikuchi Keigetsu i Abe Shumpō. Był członkiem Cesarskiej Akademii Sztuk Pięknych i jednym z cesarskich artystów nadwornych.
Termin „kachō-ga” w języku japońskim to połączenie trzech słów: „ka” – kwiat, „cho” – ptak, „ga” – obraz, zatem oznacza dosłownie obrazy kwiatów i ptaków. W sztuce Dalekiego Wschodu to jeden z wiodących tematów artystycznych. Obejmuje także rośliny, trawy, drzewa, zwierzęta, ryby, owady - właściwie cały żywy świat przyrody za wyjątkiem człowieka i krajobrazu. Odbitki kacho-e były wysoko cenione za ich piękno i dokładność, a także szeroko kolekcjonowane zarówno w Japonii, jak i za granicą. Popularność grafik wynikała po części z ich odzwierciedlenia tradycyjnych japońskich wartości i estetyki, które przywiązywały dużą wagę do harmonii z naturą. Drzeworyty były często nasycone symbolicznym i alegorycznym znaczeniem, takim jak skojarzenie niektórych ptaków lub kwiatów z określonymi porami roku lub cechami. Mistrzowie kachō-ga kierowali się zarówno ekspresją, jak i emocjami; udawało im się uchwycić kolory i delikatność kwiatów oraz zachowanie ptaków na wolności. Nasycone metaforycznym znaczeniem wykraczającym poza ich fizyczne piękno, konkretne pary ptaków, owadów i kwiatów stały się podstawą tradycji, która trwa do dziś.
