Kaniewski - Polska - XX w - Portret Ignacego Jana Paderewskiego na Papierze

Praca przedstawia Ignacego Jana Paderewskiego zwróconego lekko w prawą stronę. Twarz ukazana jest w trzech czwartych, z wysokim czołem, charakterystycznymi zaczesanymi do tyłu włosami, głęboko osadzonymi oczami, wąsem i krótką bródką. Postać ubrana jest w ciemny strój z jasną koszulą i wysokim kołnierzykiem. Portret wykonano w czerni i szarościach, z miękkim modelunkiem światłocieniowym. Twarz opracowana jest subtelniej, natomiast włosy, zarost i strój zbudowano mocniejszą, ciemniejszą plamą. Tło ma charakter neutralny, lekko rozedrgany, zamknięty prostokątną ramką rysunkową.
Na odwrocie zachowana jest tekturowa oprawa z metalowymi zaczepami i zawieszką. Widoczne są dwie pieczęcie kolekcjonerskie Ze Zbiorów Wojciecha Ostrowskiego.
Papier
Wymiary:
Ignacy Jan Paderewski (1860, Kuryłówka na Podolu – 1941, Nowy Jork) pianista, kompozytor, mąż stanu, premier Rzeczypospolitej Polskiej. Ignacy Jan Paderewski był jedną z najwybitniejszych postaci polskiej kultury przełomu XIX i XX wieku, artystą o światowej sławie oraz jednym z najważniejszych rzeczników sprawy polskiej na arenie międzynarodowej. Jako pianista osiągnął rangę wirtuoza europejskiego i amerykańskiego formatu, występując w najważniejszych salach koncertowych świata. Jego nazwisko stało się synonimem najwyższego kunsztu pianistycznego, elegancji stylu i charyzmy scenicznej.
Kształcił się w Instytucie Muzycznym w Warszawie, a następnie doskonalił umiejętności za granicą, m.in. w Berlinie i Wiedniu. Od lat 80. XIX wieku rozwijał międzynarodową karierę koncertową, zdobywając uznanie publiczności oraz krytyki. Był również kompozytorem; do jego najbardziej znanych utworów należą m.in. Menuet G-dur op. 14 nr 1, Koncert fortepianowy a-moll op. 17, opera „Manru” oraz liczne miniatury fortepianowe.
Paderewski odegrał wyjątkową rolę w historii Polski. Dzięki międzynarodowej popularności i kontaktom politycznym wspierał sprawę niepodległości, szczególnie w czasie I wojny światowej. Jego działalność w Stanach Zjednoczonych i Europie przyczyniła się do zainteresowania opinii publicznej i elit politycznych kwestią polską. W 1919 roku objął urząd premiera oraz ministra spraw zagranicznych odrodzonej Rzeczypospolitej i reprezentował Polskę podczas konferencji pokojowej w Paryżu.
W ikonografii Paderewski przedstawiany był najczęściej jako artysta i mąż stanu: z charakterystyczną fryzurą, wysokim czołem, wąsem i skupionym spojrzeniem. Jego portrety, grafiki, fotografie i pamiątki funkcjonowały zarówno jako wizerunki wielkiego muzyka, jak i symbole polskiej niepodległości. W okresie międzywojennym należał do najbardziej rozpoznawalnych Polaków na świecie.