Legitymacja sędziowska w II Rzeczypospolitej (1918-1939) była dokumentem potwierdzającym tożsamość, status zawodowy i uprawnienia urzędowe sędziego.
Warto nadmienić, że w II Rzeczypospolitej ukształtował się jednolity model sądownictwa, łączący tradycje zaborcze (pruską, austriacką, rosyjską) w jeden system.



