Olej na płótnie
Wymiary: 41 × 33 cm, 43 x 62 cm (z oprawą)
Sygnowany i datowany w prawym dolnym rogu: „W. Terlikowski 19”.
Proweniencja:
Dawna kolekcja pana Alaina de la Horbe
Następnie drogą dziedziczenia do obecnego właściciela
Kolekcja prywatna, Paryż
Przedstawione dziecko to malarz Alain de la Horbe, który dobrze znał Terlikowskiego.
Alain de la Horbe poświęcił Terlikowskiemu jeden z rozdziałów i opisał powstanie swojego portretu w książce „Mémoires d’Outres-Tubes”, Éditions Mont Pagnote, 1978.
„Zanim ja namalowałem jego portret, on namalował mój w 1919 roku.
Nie byłem wysoki. Nazywał mnie Ali-Baba — imieniem bardziej swojskim niż Alain dla tego paryskiego Polaka. Zanim osiadł w Paryżu, gdzie moi rodzice poznali go w 1913 roku podczas wydarzenia dobroczynnego, objechał świat. Mówiono, że w wieku 14 lat uciekł z domu z kilkoma marynarzami z Wisły, nad której brzegiem mieszkał z rodzicami oraz licznym rodzeństwem. Sprowadzony z powrotem do rodziny, kilka lat później zrobił to ponownie. Tym razem już na dobre.
Był wielkim dowcipnisiem, a w jego opowieściach trudno było odróżnić prawdę od zmyślenia. Twierdził, że podróżował — często pieszo — przez Europę, nocując w domach publicznych, gdzie znajdował dach nad głową, wyżywienie i wszystko inne, płacąc za pobyt portretami tamtejszych pań.
Osiadłszy w Paryżu, mieszkał w małym, podupadłym mieszkaniu przy rue de la Grande Chaumière, żonaty z Polką, która twierdziła, że jest Żydówką, choć na to nie wyglądała; był ojcem dwóch chłopców: Włodka (1907) i Tiki (1909). Po 1914 roku miał pracownię przy rue des Petits-Champs. W 1918 roku w ciągu kilku dni stracił najstarszego syna z powodu grypy hiszpanki i był nieutulony w żalu.
W kolejnych latach, około 1921 roku, zakochał się od pierwszego wejrzenia w Jeanne, córce polityka Georges’a Leygues’a, która była żoną Amerykanina. Oboje rozwiedli się, aby móc się pobrać.
Pamiętam, jak spotkałem go w 1927 roku przy drodze, gdy malował, podczas gdy jechaliśmy na rowerach z kilkoma kolegami ze szkoły i moją matką w okolicach Nicei. Spotkałem go ponownie w Paryżu w 1931 roku, kiedy byłem w klasie première w Lycée Louis-le-Grand.”
Fragment, s. 67–68.
